ผู้เขียน หัวข้อ: สรรพลี้หวน (ต่อ)  (อ่าน 309 ครั้ง)

administrator

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • กระทู้: 1445
    • ดูรายละเอียด
สรรพลี้หวน (ต่อ)
« เมื่อ: 21/06/17 »
     15
ฝ่ายโจรังหังยีออกหลีหัก
มานั่งพักคีโหกเป็นโชคสวย
จะได้ชมสมปองสองคอดวย
ผลอำนวยหามีถึงที่นอน
แม่หนูจ๋าให้พี่ขอจีหูบ
พอเห็นรูปรักจี้แม่หลีหอน
ชื่ออะไรถีหามถึงนามกร
จากนครเมืองแมนเจ้าแดนลอ
ฉันล่ำเล็กเห้กหลีจากรีหู
เป็นเมืองอยู่ไม่เก่งเด็งขี้ฉอ
ผัวฉันตายหลายปีดีไม่มอ
ใครดักยอกลีหอมจะยอมตัว
ได้ฟังคำหำดีไม่หนีหาย
พี่อยากได้เห็กหลีเป็นผีหัว
เจ้าอย่ามีสีหาพี่พาตัว
ทำกลอดัวละอายมิใช่ดี
แม้นไม่รักวันนี้ถูกถีหุ้ง
มัดให้ยุงกัดคันยืนหันสี
เราเคยล้างหลายเด็กเห็กลีๆ
แหนบีๆใต้เหนือไม่เหลือใคร
หากท่านมีกำลังหวังดีให้
อันตรายธุลีข้างนีไห
ยอมเป็นผีหนีหายไม่หน่ายไป
สาวหักใจยอมโดนให้โหนจี
ยิ่งชอบพอถอดอกกับคอกถวย
อยู่ใต้ซวยนอนแถลงกับแหงหวี
พอดุกลอเป็นทุกข์เกิดหุกลี
ท้องเมฆีลมพัดกระจัดพัง   
      16
ใบไม้ขูดบูดรักเกือบหักแหก
สะเทือนแยกธรณีทั่ววีหัง
อาโปในไหลสอบนหลอดัง
พวกชาววังยิกโหนเข้าโดนคลี
พอรุ่งรางสว่างใสเสียงไก่เขา
กากะเหว่าร้องอยู่ว่าหูหยี
โจรทั้งสองสิ้นชีพเพราะหีบคี
ไม่สิ้นดีรอดมค่อยสมกัน
   จะขอโปรโบตักคอยลักเบีย
ตั้งแต่เมียเป็นผีชีวาหัน
ยิ่งกว่าถูกครีหึนเกิดมึนมัน
สอแต่ดันค่อยเขยิบขึ้นเติบแรง
พอหิ้นปลีหนีหายมาตายเสีย
แต่แรกเมียไม่มีที่จะกวีแห่ง
ไม่มีเมียไม่สุขยอทุกแดง
จะหุงแกงไม่ได้ผลเหมือนหนคี
เกิดกำลังบังอาจต้องตราดปลอก
แตกขาดออกเกลี้ยงผาวอยากหาวสี
วันเจ้ดปลอกไม่พอย่านปอดี
หาไหคีมาประดับสำหรับครัว
ไว้ใส่น้ำแก้ร้อนเป็นบอนรัก
เย็นขึ้นอักแน่นจี้ยังมีหัว
ออกสืบถามยามเพล็ดหวังเม็ดยัว
ขาดสวนครัวหิงหยีเสียปีเดียว
ออกจากที่มีหันเดินคันหัว
สืบให้ทั่วคีหังนั่งคลีเหี่ยว
แม่ม่ายสาวหาวสีมีคนเดียว
ไม่ข้องเกี่ยวมากมายเสียดายคอ
17
สองโมงเช้าเห็กหลีหนีถอดอก
เก็บศพซอกสองผีใต้ยีหอ
ออกห่างผีมีเหินแล้วเดินต่อ
เจอะดาวยอโบตักเอาหักดี
ร้องถีหามถามทักพี่รักหยูด
พี่สักหูดอย่าหลอกบอกเห็กหลี
ท้าวโบตักอักหย่อนพูดอ่อนดี
ว่าหายตีเป็นม่ายมาหลายเดือน
ได้ของอื่นหมื่นแสนในแดนสอ
ให้ชอบพอใจพี่ไม่หมีเหือน
นี่เจ้าดีไม่มอเที่ยวตอเดือน
ทิ้งบ้านเรือนหาผัวให้หัวตี
ฟังคำพูดหูดถีคุณพี่ถาม
เห็กหลีหามตอบพลันพูดหันสี
อยากหาผัวตัวหนุ่มเอาหุมดี
ฉันยังมีเรี่ยวแรงให้แดงยอ
ม่ายต่อม่ายย้ายเด้ดไม่เสร็จเรื่อง
นั่งปลีเหื้องไม่ให้ไปเอาไดหนอ
เราใช่เหรี่ยงเชียงใหม่ใดคนทอ
ดาวก็ยอกลับหลังหังก็ยี
ไม่บัดสีดีหูเป็นคู่เคล้า
นั่งคลี่หาวกลางทางยกหางถี่
รอกับดวนชวนนางกลับห้างชี
เป็นเมืองพี่ใหญ่กว้างเหมือนด้างชอ
ค่อยชมพลางเดินพลางป่ายางเกว็จ
ผักชีเห็ดแหนบีคนทีสอ
แก่นขรีหาดหนาดเหนียดเดียดเข้าซอ
ดังถึงวอพานางเข้าปรางค์นอน
      18
น้ำห้อยยีสีเหงื่อติดเสื้อปราด
คลี่หมอนสาดตีหังนั่งวีหอน
แม่เห้กหลีหนีเหือยลงเมื่อยอ่อน
ท้าวเอื้อมกรจีหับไม่หลับลง
กลีเรื่องหุ้มดุมขาดกระดาษปะ
ปอกับดะคืนนี้ได้บีหง
พลางยวนยีอีแหบล้มแนบลง
นอนเล็ดยงกอดรัดยกดัดงอ
เหมือนเอายางวางใส่ในกระบอก
ขบไม่ออกปล้ำก้นปลายดันสอ
ฝ่ายเห็กหลีไม่เหนื่อยเดือยไม่นอ
เด็ดค่อยยอหยุดพักไว้สักคราว
ถ้าสีแหบแสบตับหลับเสียเถิด
อย่าปีเหิดแมลงหมีจะคลีหาว
เห็ดให้มอหอเด็นเป็นคราวๆ
ต่อเรื่องราวข้างท้ายแม่หายนี
   ยกไหหยีไดหยอนอนคลอดัก
เฝ้าร่วมรักสมสองหองเป็นหนี
จะพาผัวไปไหว้หายแม่ยี
สิ้นชีวีโจรนั้นเอาดันฟอ
ยังแต่พ่อต่อดั้งคิดหวังเหวิด
กลับบ้านเกิดกลีไหชวนไดหยอ
ไหนว่าเจ้าเหือยปีเพราะดียอ
หยุดพักรอลีห้างให้สางคลาย
พี่จะหายามีมายีใส่
ร้านหมอไทยแหนบีเขามีขาย
ถ้าแผลมีหวีหางบีบวางปราย
อย่าปล่อยไว้แช่ดองให้หองพี
19
ตั้งแต่พี่ยีเห็ดท้องเจ็ดเดือน
ไม่อีเหือนอย่าไปเลยไหหยี
พอประสูติดูดรอสิ้นข้อดี
ว่าลูกนี้หยีหิงเป็นหญิงชาย
ใกล้จะถ้วนดวนกอพอครบสิบ
กลัวลีหิบยีหังนั่งยีหาย
เจ็บหิดหวีสีหาวตอนเช้าบ่าย
นอนยีหายสีแหบนึกแปลบใจ
หมอลีแหแต่หยำประจำบ้าน
คลีบอกหานว่ามานี่วีๆไห
น้องเจ็บจี้เหลียเหงื่อเสื้อเปียกใน
ทนไม่ไหวสีแหบแขบให้มา
ฝ่ายเจ้าผัวไดหยอใช้หมอดัด
ช่วยปีหัดซักทีพอซีหา
แพทย์ใกล้ไกลไหคีรีบรี่มา
เข้าพีหาคลีหำขยำลอง
พอยามดีบีหายเกือบได้การ
พวกแม่ทานหำดีนั่งมีหอง
ลมกำมัดดัดพอเห็นคลอดอง
น้ำหนีหองตีหามคลอดตามกัน
บริสุทธิ์บุตรีแม่คลีหือ
ตัดสายดือพอดีล้างสีหัน
ถ้าหอเด็นเป็นชายได้สอดัน
ช่วยปล้ำกันป้อนยาน้ำหาที
ทาขมิ้นหิ้นหวีสีตามไห
ปล้ำฟืนไฟให้ผิงพวกหิงหยี
นอนปีเหิดเกิดง่ายเหมือนหายควี
หำไม่ชี้หนีเห็ดอยู่เจ็ดวัน
      20
กอดบุตรีหวีเหียงนอนเคียงข้าง
เฝ้าลีห้างชีหมให้ดมกัน
ได้ห้าปีสีเห็ดเหม็ดนึกยัน
ตั้งชื่อพลันลูกสาวแม่หาวคี
ฝ่ายเจ้าพ่อยอดังนั่งเฝ้าลูบ
ก้มจีหูบค่อยชมขนหมหยี
ยังไม่กลับบ้านพ่อเฝ้ายอดี
ได้สิบปีเคี่ยวพ่อให้หลอดาว
ไว้นั่งเล่นเห็นดีเอาคีหีบ
กระโตนบีบช่วงสีแสงวีหาว
พออยู่ไปใจรักยักบ่าวๆ
ทนชั่วคราวค่อยถ้าสิบห้าปี
   ยกจอมจักรนคโรถึงโบตัก
เป็นทุกข์หนักจอมใจถึงไหหยี
กระโดดโผนโจนปล้ำแม่หำดี
วิ่งหันสีบั้นบุกถูกรุกราน
ไปเจ็บไข้ย้ายเด็ดหรือเข็ดแค้น
ยังคีแหนไม่กลับที่บุรีหาน
บอกเห็กหลีหนีหัดต้องจัดการ
สืบข่าวสารให้แจ้งทุกแหงดี
เจ้าอยู่วังยังเสร็จลงเจ็ดหน
อย่าจอดลค่อยระวังเฝ้าหังหนี
ตามรูปหล่อฉอดุดพระบุตรี
สั่งเห็กหลีเมียรักบ่ายพักตร์มา
อยู่ข้างหลังนั่งคอยคิดถอยหมอน
ความเดือดร้อนเกิดมีสีๆหา
นอนยีหัวชั่วคราวเฝ้ารอดา
อยู่ๆมาสูญเปล่าแล้วเหารี
21
ทั้งสมบัติเงินทองดองเจ้าขอ
ได้ไม่พอลูกสาวหาวยังสี
อีกสิ่งหนึ่งมีหลานเกิดหานบี
หองพีๆเสียหายไม่ได้เรา
ทั้งเงินทองของมีปีบนหิ้ง
ให้ลูกหญิงทั้งนี้เรากีเหา
คิดผีหาฆ่ามันจะบรรเทา
เหลือแต่เราอยู่กินแทนหิ้นปลี
ริษยาฆ่าตีให้หมีหด
กลืนสะกดนิ่งในรอไหหยี
ขยีหับดับเกียงทำเหียงบี
เรื่องพอดีไดหยอลาพ่อมา
ชวนลูกสาวหาวคีเดินคลีไห
เด็กพอใหญ่สิบสี่เข้าปีหา
ออกตรีเหียมเตรียมพ่อพารอดา
พีแต่หาสองแผ่นแหนบีๆ
พร้อมทั้งเมียลูกพ่อเดินยอดัก
บุกรีหักรักแบกป่าแหกหลี
หนามบีหาดตาดแขดเข้าแหดตี
โลหิตฉีนีไหชวนไดปอ
ใกล้ถึงเมืองห้างชีหนีๆเห็ด
ย่างตามเท็จชมชี้บอกหนีหอ
หยุดสักทีหยีเหียนเดียนตามวอ
ข้ามดอนตอปอดิดเจอะบิดา
ยืนสังเกตเนตรยลลงบนเค็จ
น้ำตาเล็ดไหลรี่ดังฉีหา
เจ้าหนีเห็ดไปใยพาใครมา
ดูหน้าตาผึ่งผายเหมือนหายควี
      22
นี่คือลูกนี่ผัวแล้วหอร่อ
ดอกผึ่งถอได้ฉันคราวหันสี
เมื่อปีเหิดเกิดนานรูหานบี
ชื่อหาวคีสวยเด็จไม่เค็จใย
ยืนถามพ่อรอดูใครอยู่วัง
ทิ้งคลีหังหมีหอยของน้อยใหญ่
เจ้าอย่าทุกข์ดุกลอเป็นยอใด
อย่าตกใจเวียงวังหังพ่อยี
พ่อเพิ่งมีเมียใหม่ใยไม่เหว็ด
ย้ายจนเข็ดรุ่งเผ็กชื่อเห็กหลี
ให้มารับหลานสาวแม่หาวคี
พร้อมไหหยีลูกสาวให้เข้าไป
ทั้งลูกเขยคนนี้ไปยีเห็ด
ปรึกษาเสร็จเห็นดีข้างนีไห
ค่อยหันหลังดังสอชวนปอใด
ประเดี่ยวใจผีหึงมาถึงวัง
เห็นแม่เลี้ยงเหียงบีนั่งกีเหา
เธอกอเดาพูดดีแล้วอีหัง
พี่คิดถึงหึงมีอยู่ที่วัง
กลัวร้อยชั่งดิ้นรนเรื่องดลยอ
พอมาถึงไหหยีลูกสีหาว
ไหว้แม่เฒ่าเข้าไปพร้อมไดหยอ
เคารพสามถามไถ่ใดลูกคอ
นิยมยอชมเชยคลำเหยลี
เต่ากับแรดของนี้ผูกจี้ห้อย
พลีกับหอยทองแท่นค่าแหนสี
ธำรงน้อยก้อยใส่เท่าไหกี
ให้แหงดีเป็นหลานที่ผ่านมา
      23
เหือกติดปลีฉีหีกอีกลูกเขย
ไม่วางเฉยของมีบันดีหา
เรื่องเงินทองของพ่อไม่สอดา
เครื่องเสื้อผ้าแพรพรรณหันคีๆ
เมื่อลูกชอบมอบให้ถ้าย้ายเด็จ
หมีทุกเห็ดแก่เฒ่าหาวสีๆ
เข้าดับบ้านดับช่องห้องดีๆ
ให้พักนี้พีหักกันสักคราว
ผ้าที่นอนหมอนมีนีเหมือนหวน
พ่วยนวลๆจัดให้มีแก้หนีหาว
พอค่ำดีหมีหินไม่สิ้นคราว
น้ำค้างพราวลมโชยดอกโหยรี
เกษรร่วงหวงกลีลงยี่หุบ
ซอตามดุบหลั่งในน้ำไหสี
ท้าวชวนเมียเคลียคลอพาหอดี
หามเท่าชีเข้าพักเถิดรักเรา
เข้าสู่ที่คลีไหถอนใจหือ
เอื้อมจับมือสามีให้กีเหา
หันมันคียีขาทำตาเพรา
พระง่วงเหงาทีหับระงับเลย
พอแสงทองส่องดีสีเหงาๆ
เสียงไก่เขาขันถี่ว่าสีเหย
สดุ้งดีลีเหียปลุกเมียเลย
พระกรเชยสีหันไม่ผันแล
ทำหน้าสิ้วนิ้วชี้เอาสีไห
หลับกระไรป่านฉะนี้ไม่ปลีแห
สดุ้งตื่นขืนไอไหวตัวแปร
นอนคิดแต่ลบล้างให้ห้างรี
      24
เอาบุตรีถีหวงคิดลวงหลอก
จับบีหอกลอยแพกระแสร์ศรี
ท้าวโบตักเป็นผัวกับหัวกลี
พูดกันที่ห้องหับประดับลอ
มาอยู่นานบ้านมีตั้งสี่ห้อง
ได้แต่ของโน้นนี้กับหนีหอ
เครื่องผ้าผ่อนช้อนขันหัวดันกอ
เด็ดค่อยยอกลีหับลากลับเมือง
ว่ากระไรไหนพูดทำบูดรัก
อย่าหมองพักตร์โสกีชำลีเหือง
พี่ไม่ห้ามยามเพล็ดไม่เข็ดเคือง
การกลับเมืองเยี่ยมทาษพวกหาดยี
จะขอหลานผ่านทางป่ายางเกว็จ
ยามเสด็จเป็นเพื่อนกลางเหือนถี
พาก็พาอย่าละเมิดให้เหิดปี
ไหไม่หยีเที่ยวระเห็จเค็จจะยน
เรียกหาวคีมีหน้านั่งถ้าคราว
ฟังพ่อเฒ่าเรียกถี่เหมือนยีหน
นั่งก้มพักตร์ตักบายกลายยุบล
เห็นขอยหมนค่อยแจ้งรูแหงดี
บอกแม่พ่อยอดกเดือนหกกลับ
ขยีหับลาเสร็จออกเห็ดหนี
ป่ารีห้างทางรกเดินหกฟี
ถึงนทีลีเหทะเลวน
แล้วคาดแพยาวรีไม้สีหาม
เชือกผูกข้ามฉีกฝอยย่านขอยหมน
สาวไมีนีในหึกรู้สึกตน
ว่ากอดลแม่เฒ่าของหาวคี
      25
ใช้ให้ลงไปรอถ่อกับดอก
ถีบแพออกปล้ำกับรูหันสี
พอฉาบฉวยใกล้ลึกหึกบีๆ
เห็นพอดีต้องม้วยเรื่องหวยคัว
กระโดดน้ำหามพลีนทีหอน
หยุดพักร้อนริมฝั่งนั่งหวีหัว
กลับไปเยี่ยมผัวรักไม่กลักบัว
แจ้งดีชั่วเรื่องราวของหาวคี
      จับถึงสาวหาวคีนั่งปีหิด
ยามสถิตย์ลอยแพแหเป็นหมี
ไม่รู้เลยว่าเขาทำใจหำดี
หองยังพีตกอับมาคับปาง
ต้องน้ำเชี่ยวเตียวแสดแสงแดดส่อง
นั่งมีหองโศกีไม่สีหาง
เกิดธุลีทีแหกแพแตกต่าง
ล่มลงกลางสมิหุดเกาะยุดมา
ฝูงมัจฉาพาฉีนึกสีแหบ
เข้าว่ายแอบหาปลีเที่ยวพีหา
ผลบรรดาลหานบีมีชะตา
เทวอดาสีหงษ์ไม่ปลงชนม์
   จะจอดับจับข้อเทวอเดช
ปรารภเหตุสว่างสีหางสีหน
วิชะยันหันเห้กจอเด็กจอดล
พิมานบนสีหำไม่เห็นดำเห็นดี
สถิตย์แท่นนพรัตน์เวียนหัตถ์เวียนหัว
สดุ้งตัวปีหามหันสามหันสี
นั่งกอดมลมพังพอดังพอดี
หรือไหคีแตกรานลักบานลักบน
      26
หรือใครบวชสวดยัดนอกวัดนอกเว็จ
ยังไม่เสร็จหลับไหลบีไหบีหน
แสนลำบากอยากจะรู้ขอดูขอดล
โลกสากลสีหาบลักบาปลักบาม
สร้างปาณาหาผิดตีหิดตีหอย
บาปเล็กน้อยมีทั่วไหลขั้วไหลขาม
ไม่เบาถอยน้อยเล้กหลอเด็กหลอดาม
ลงมองตามบูรทิศเสียงปอดิดปอดัง
หรือในโลกภิภพพีหบพีหัก
พอถอดหลักมองดูทั่วรีหูรีหัง (รัว )
เห็นเด้กน้อยลอยคอไม่ยอดัง
เปลือกหนีหังเขียวเหน็จเหมือนเห็ดยี
ถึงคีหันวันครึ่งไม่ถึงตาย
นอนบีหายน้ำเชี่ยวรูเหียวขี
นั่งดีหูรู้กาลหลานหิ้นปลี
ลูกไหหยีโบตักดักเต็มตอ
อีเห็กหลีแม่เฒ่าไม่เย้าเข้ด
มันฆ่าเสร็จภายหลังหวังดีหอ
คนใจบาปหาบสีไม่ดียอ
เอาดกซอเสียให้ตายอย่าไว้ปราน
กูต้องลงไปช่วยหวยยังสี
ไหพึ่งหยีวีหงน่าสงสาร
หยิบก้อนดินเข้าทาก่อเทวอดาน
ปฏิหารคลี่หิงแล้วทิ้งโยน
ลงขวางหน้าพอดีไม่กลีไห
ทิ้งลงไปเสียงถนัดชื่อเกาะถัดเกาะโถน
ให้ล่ำเล็กเด็กหลอเข้าจอโดน
ละลอกโตนยีแหงเข้าแฝงบัง
      27
แล้วลีหับกลับที่วิชิไห
สำรวมใจอินทรีย์ไม่หวีหัง
เดียวจีหึงถึงหาดคลื่นสาดดัง
ขึ้นกระทั่งเกาะถิ่นพักหินกี
กำลังหิวลิ่วลอยลูกขอยหมอง
เห็นสุกพองเอื้อมปลิดจุกหิดหนี
ล้วนผลาหากินเก็บหินจี
หอยทะยีกลีเหือเนื้อข้าวปลา
บริโภคโหกชีไม่ขีหาด
เหมือนปีศาจจีห้าวเฝ้ารักษา
อยู่เกาะถิ่นกินหลับสับปอดาห์
เรือไหนมาถีหามจะข้ามไป
      กเห้กหลีหยีหับคิดกลับหลัง
พอถึงวังกรุงศรีบุรีไห
เห็นโบตักถักบอกกำขอกไท
เข้าพิไรกอดองค์ให้ดงลอ
ว่าหาวคีเจ้าหลานข้ามหารหมี
ห้วยยาวรีน้ำเชี่ยวหัวเดียวขอ
แพก็แหกแตกพราวเป็นดาวยอ
ลงลอยคอว่ายดำรูหำดี
ถูกน้ำเชี่ยวเหียวหนีไมีสีเหือก
ฉันกลิ้งเกลือกสุดแรงจนแหงหวี
หาไม่พบหลบหน้าพาหามี
พระเดชพี่มองเห้นเด็นหรือออ
ท้าวยีเหือเหลือเมียมาเสียหลาน
นั่งต่อด่านทำฤทธิ์หัวดิดฝอ
บอกหิ้นปลีลูกเขยพาเดยลอ
เด็กไม่ซอตามกันพาหันดี
      28
เดินริมฝั่งหังยีไม่หมีเห็น
จำปอเด็นตามเฝ้าหาวลูกสี
ถ้าสีหวนจวนศพเอาหบกี
พร้อมไหหยีโบตักเที่ยวดักรอ
ถึงเวลาสายัญหันดังหวี
ชวนเห็กหลีกลับไปเถอะไดหยอ
ไม่พีหบหลบกันดันทุกออ
ดังกลับรอฟังข่าอยู่อ่าวใด
พอเย็นย่ำค่ำดีจะคลีหำ
ชวนงามขำเห็กหลีเข้าสีไห.
   (ต้นฉบับมีเพียงเท่านี้)

             ก่อนปีเหิด
      วรรณกรรมชาวใต้ได้ปรากฎ
ระบือพจน์ลือนามชนถามหา
อายุเคลื่อนเลื่อนตามกาลเวลา
ยังไม่ปรากฎแจ้งหายแคลงใจ
ใครประพันธ์วันใดไม่กำหนด
มธุรสเพลิดเพลินเกินคำไข
“สรรพลี้หวน”ชวนอ่านสำราญใจ
ชาวใต้ไทยเล่นคำผวนสำนานกลอน
ลางคนหาว่าหยาบโลนโดนคลีหำ
สำนวนคำจำหลักตามอักษร
สำผัสในสำผัสนอกบอกวรรคตอน
แต่เก่าก่อนตามลิขิตไม่ผิดเลย
ตั้งแต่เด็กยังลอลอพอจำได้
นายหนังควายเอามาว่างานแก้เมล้ย
จนไดหยอคอด่างไม่ส่างเลย
ไม่ละเลยค้นคว้าหาจนพบ
“สรรพลี้หวน”เลิศล้ำดังคำขาน
ผู้ที่นำมาให้อ่านคือ”จารย์จบ”
จึงคิดลอกบอกต่อไม่ขอลบ
คิดทวนทบให้สืบอยู่คู่แผ่นดิน
ให้เด็กใหม่ไดเริ่มหยอพอได้อ่าน
รักษาสารให้มั่นคงดุจลงหิน
เชิญแฟนแฟนแดนลอนั่งกอดิน
อ่านให้สิ้นของดี…”สรรพลี้หวน”…
      นายบาวยัก
               20 สิงหาคม 2545
         

                         ก่อนปีหิด
   มรดกตกทอดยอดวรรณกรรม
ที่น้อมนำเป็นหนังสือสื่อภาษา
ต้องลำบากสาหัสเพียรคัดมา
จากสาราต้นฉบับที่รับรอง
จากโรงเรียน บ้านทุ่งกรูด ผู้สละ
อยู่อำเภอ เวียงสระ ที่สนอง
ด้วยเล็งเห็นคุณค่าสารากรอง
หัวหน้าคล่อง ได้อุดหนุนหาทุนรอน
เพื่อเฟื้นฟูดูแลให้แพร่หลาย
แผ่กระจายลงหมุดดุจสิงขร
นายบาวยัก ติดใจในเชิงกลอน
แสนอาวรณ์หากสูญสิ้นจากดินไทย
จึงอุทิศกำลังด้วยหวังช่วย
เอื้ออำนวยสารังไม่หวังไหร
ให้พวกผองน้องพี่สำราญใจ
พบกันใหม่เถิดคนดี…ต้องปีหิด
แล้วค่อยพบกันใหม่เถิดคนดี……… ได้เวลาต้องปีหิด……..

         สวัสดี     
                    นายบาวยัก